Puslu bulutlar ardında bir şatoda

Kalemler şakırdıyor

Duyuyorum sesini

Yazmak ya da yazmamak

Aydınlık ile karanlığın savaşı bu

Öyleyse bilensin kalemim!

Damıtsın ruhumun ibriğinden

Kelimeler benliğimi,

Nokta nokta tamamlanayım.

Harflerin sonsuz göğünde

Usulca kanatlansın

Mühürlü suskunluğum

Açılsın Pandora

Saçılsın etrafa “ah”larım

Kırılsın tüm kırgınlıklarım.

Yorulsun elim,

Beynim kussun asrın çilesini

Avuç içlerime

Sızı sızı damlasın parmaklarımdan.

Sarıp sarmalanmamış

Bir kadın gülsün

Ben gideyim

Ama o hep kalsın,

Beyaz bir kağıdın üzerinden

Mürekkebim dökülsün

Ağarmış saçlarına,

Yazdıkça yol alsın

Sürur denizlerine

Gözlerine limanlamış

Hüzün gemileri,

Otuz üç yaşında kalsın dünya!