Kara bir hıçkırık, yaslasam başımı omuzuna

Bir kuş, döker çırptığı kanatlarını yaprak yaprak.

Elimizde yontudur da hayat, insanız ya unuturuz

Biz, biz olurken yonta yonta yaptığımızı

Karşımızda bulduğumuzda unuturuz

Aslında yonttuğumuzun ne olduğunu.

Yüzleşmesi yıkıcı yağmurları bekle.

Ve yıka yağmurla kirpiklerini,

Taşı aşka çeviren bir yüreğin sersemliğiyle bekle.

Kudret, kapısı kapalı bir evin kapısında

Bekle ya da vazgeç,

Vazgeçmeyi de öğren vakti geldiğinde

Acele etmeden yaşa hayatı,

Neşeni ve yasını ayırt etmeden doyasıya yaşa.

Nemli yüzünü bulutlara yasla,

Saçların bulutlara değerken kendini izle,

Güneşin ışığıyla yıka yüzünü bazen

Ve kanatları yaprak döken kuşun havadaki halini.

Tüm yüklerini bulutlarla bir olup döktükten sonra

Yeryüzüne konduğundaki neşesini izle,

Tanık ol döktüğü yapraklarla büyüyen o Anka’nın

Küllerinden yeniden doğuşuna.