“Dede, babam senin oğlun değil mi yoksa?”

“O da nereden çıktı? Elbette benim oğlum.”

“Peki neden bakkaldaki her şeyi ona parayla satıyorsun? Babam bana oyuncak getirdiğinde ben ona hiç para vermiyorum. Yoksa ben onun tek çocuğu olduğum için mi benden para almıyor?”

Fatma’nın bu sorusu karşısında ne cevap vereceğini bilemeyen dedesi:

“Ama yavrum baban artık kendi parasını kazanabiliyor ya!”

“Sadece babalar para kazanabiliyor zaten. Ben de erkek olsaydım çalışırdım, param olurdu ama yok. İstediğim şeyleri şimdi senden nasıl alacağım?”

Yüzüne düşen gölgeyi bir tebessümle kovmaya çalışan dedesi torununa:

“İstersen şimdilik bir yumurta getirip en sevdiğin çikolatayı alabilirsin.”

Tabi ya dedesi parası olmayanlardan yumurta da alıyordu. Almak istedikleri şeye göre yumurtanın sayısı değişiyordu. Daha sonra dedesi bu yumurtaları isteyene satıyordu. Fatma başka bir şey sormadan arkasını döndü ve oradan koşarak hızlıca uzaklaştı.

Anne bizim ocağımızın gözü mü vardı önceden?

 

Dedesi: “Ah talihsiz yavrum,” dedi ve bir ‘Ah!’ çekti Fatma’nın arkasından.

Besmeleyle dükkanının kapısını açtı ve içeri girdi. Çok geçmeden Fatma geri geldi. Saçında saman çöpleri vardı ve ter içinde kalmıştı.

“Ne oldu yavrum, bu ne hal?”

“Önemli değil dede, yumurta almak için kümese gittim sadece,” dedi ve iki tane yumurtayı masaya bıraktı. Dedesi aldığı yumurtaları çekmeceye koydu, raflardan birine uzandı:

“Al bakalım çikolatalarını.”

“Ben çikolata istemiyorum, şuradaki toplardan istiyorum. Maç yapacağız. Mustafa’nın topu patladı,” dedi.

Kaşlarını çatan dedesi:

“Kızlar erkekler gibi top oynamaz. Zaten geçen gün de birkaç çocukla iddiaya girip en yüksekten kim atlayacak diye damın tepesinden atladın, neredeyse bacağını kırıyordun. Yok sana top mop!”

Fatma, dedesinin ne kadar inatçı olduğunu bildiği için ısrar etmeden aldığı çikolatalarla evin yolunu tuttu. Annesi, üstü başı perişan ve üzgün bir halde içeri giren kızına:

“Aaa bu ne hal, yine birileriyle kavga mı ettin?”

Şu büyükler de bir tuhaftı canım. Ne olmuş yani ocağın gözü körse?

 

“Yok anne kavga etmedim kimseyle. Sadece dedem bana top satmadı, kızlar top oynamazmış.”

“Çok iyi yapmış deden. Hem baksana sen, top alacak parayı nereden buldun?”

“Dedem ‘yumurta da olur’ dedi. Ben de kümese gittim yumurta almaya çalışırken düştüm.” Sonra bir süre durdu, düşündü ve:

“Anne bizim ocağımızın gözü mü vardı önceden?”

“O nasıl soru öyle?”

“Ben kümesten yumurta almaya gittiğimde yolda Necla yengemle Gülsüm teyzeyi gördüm ama onlar beni görmedi. Necla yengem ‘Hatice’nin ocağı kör zaten, Allah’ından bulmuş’ dedi.”

Annesinin elindeki su bardağı neredeyse yere düşecekti. Fatma annesinin bir anda neden böyle üzüldüğüne bir anlam veremedi.

‘Şu büyükler de bir tuhaftı canım. Ne olmuş yani ocağın gözü körse? Gidip iki tane göz alınır ve ocağa takılır. Hem herkesin ocağında göz mü var ki?’ diye düşündü. Yine de annesini böyle üzgün görmek istemiyordu.

Aslında dedesi ona oyuncak gözler bulabilirdi, ne de olsa köyün tek dükkanının sahibi oydu.

“Anne, ben çıkıyorum,” dediği gibi dışarı fırladı ve dedesine olanları anlattı. Dedesinin gözlerinin karasını çevreleyen beyazlık, kırmızıya çalmış bir alev topuna döndü.

Onu bu kadar kızdıran da neydi böyle? Alt üstü iki tane oyuncak göz bulup ona verecekti o da annesine götürecekti ve böylece annesi mutlu olacaktı.

Hiçbir cevap vermeyen dedesi çoktan derin düşüncelere dalmıştı.

Dedesinden ümidini kesti ve başka bir yol düşündü. Belki de herkese tek tek sormalıydı. Mutlaka birileri ona yardım edecekti. Necla yengesinin ocağının belli ki gözleri vardı. İlkin onların kapısını çaldı:

“Necla yenge, sizin ocağınızın gözleri var değil mi? Nerden aldınız onları? Bizimki körmüş. Sen söyledin ya sabah Gülsüm teyzeye…” dedi ve hafif bir rüzgar perdeyi araladı.

Fatma, elinde çay bardağıyla ocağın yanında Ali amcasıyla oturan babasının yaş dolu gözlerinden başka bir çift göz görmedi…