Sonbahar her geldiğinde insanlarda hüzünlü fotoğraflar, sözler, şiirler paylaşma telaşı başlar nedense. Sanki her şey bitiyor, ayrılıyor veda ediyor gibi bir duygusallık çöker zamana. Bana göre ise sonbahar en büyük başlangıçların vaktidir, son hiç değil.

En yoğun yorucu hazırlıklar hep sonbaharda yapılır. Çeşit çeşit yiyecekler hazırlanıp depolanır hatta bazen o kadar abartılır ki mevsimi gelince taze fasulyeyi bir gün, konservesini başka bir gün pişirmek zorunda kalır insanlar. Depoları boşaltmak için eskileri yemek gerekir hızlıca.

Sonra okul hazırlıkları, cıvıl cıvıl renklerde kalem, defter, çanta, hırka ve montlar alınır. En renkli eşyaları en karamsar girdiğimiz mevsimde ve sanki son gibi hüzünlendiğimiz zamanlarda kullanmak için alırız. Ne yaman çelişki! İnsan, yok olacağı veya zarar göreceği bir zaman için hazırlık yapar mı hiç?

Sonbahar son değil umudun diğer adıdır.

Bence en büyük umut vakti sonbahardır. O kadar umut edersin ki; bir sürü yiyecek, içecek, giyecek, yakacak hazırlarsın o mevsimde. Umut edersin onları kullanarak, kapkara bir kışı atlatıp bahara erişeceğine. Çok da eminsindir. Yoksa neden bu kadar yorulasın ki?

Sonbahar benim mevsimim, çok seviyorum. Neden sevdiğimi her zaman merak etmişimdir. Sonbaharda doğduğum için mi acaba diyordum hep. Sonra bir gün kendimce bir aydınlanma yaşadım. Sonbaharı bir anneye benzettim. Ağaçları sallayan, sararan yaprakları toprakla buluşturan, o öldü sanılan yaprakları toprağın altındaki tohumlar ve hayvanlar için koruyucu olarak kullandıran şefkatli bir anne. Anaç biri olduğuma dair duyduğum sözler ve davranışlarım sebebiyle kendime de benzettim.

Düşündükçe hak verdim hatta. Benden istenmeden birilerinin işlerini halletmeye çalışmam, onları koruma iç güdüm ve duygusal yaklaşımlarım bu tezi kuvvetlendirdi. Belki evin en büyük çocuğu olmakla alakalıdır bu durum. Bazen şefkatin dozunu kaçırıp kardeşlerime, arkadaş çocuklarına da anne gibi davranmışlığım vardır. Neyse çok konuştum yine galiba…

Sonbahar hep heyecanlandırır beni velhasıl. Tıpkı ilkbahar gibi. Ne de olsa ikisi de bahar, ikisi de yeni başlangıçlar mevsimi. Ve ikisinin de muhteşem renkleri var. Sonbahar son değil umudun diğer adıdır ve mevsimidir.