Islak caddeleri üşüyor bu şehrin

Bir şemsiye rüzgarla dans ediyor yağmur altında

Keskin bir amber kokusu burnumda

Damla damla değiyor tenime yağmur

Yağmur değil sanki elleri gökyüzünün

Ruhumu okşuyorken usulca

Bir bir adımlıyorum basamakları

Şehre yağan aşk kokusuna gark oluyorum

Aldım nefes, bir adım attım, tuttum

Bir adım daha, Ya Hû!

Yankılandı ciğerlerime dolan hava

Hû! diye diye

Üşüyen sokaklarında Montmantre’nin

Yanan bir divanesi aşkın

Adımlarken sokaklarını

Mecnun’dan hallice demlendim

Deminde durdu dünya

Vuruldu bir ressam

Açıldı gönül kafesinin kilidi

Şiir şairine sürgündü

Şair şiirine aşık

Yüzünü damla damla okşayan gökyüzüne döndü

Durdu dünya, şiir öldü.