Özden Çimen
-
Bahçeye doğru yürüdü. Hayır, yürümek değildi bu. Daha çok kaçmak gibiydi. Bir şeylerden, belki de kendinden… Yüzünde, o çok tanıdık boşluk: İnsanın içine çöken, tarif edemediği, bir ses gibi susan…
-
Gökyüzü, sabahın incecik soluğunda usulca açıyordu gözlerini. Bulutlar, yüzyıllardır kimsenin okuyamadığı bir masalın sayfaları gibi ağır ağır geçiyordu başucundan. Ve kuşlar… Onlar, kanatlarında rüzgârın şarkısını taşıyan özgürlüğün ta kendisiydi. Tarlanın…
Arşiv
Kategoriler
En Son Yazılar
-
EDİTÖRDEN
Ekim 10, 2025
-
Direniş Ve Edebiyatın Kesişiminde: RADWA AŞUR
Ekim 10, 2025
-
Absürd Ve Varoluşçuluğun Sinemadaki Yansımaları Üzerine: SEN AYDINLATIRSIN GECEYİ
Ekim 10, 2025
-
EYLÜL
Ekim 10, 2025
-
DUVARLAR
Ekim 10, 2025
