On altı zemherinin kireçlenmiş tortusu bu,

Tebeşir tozundan kaleler kurduk, zihin labirentlerinde.

Gerçeklik; haritanın yırtıldığı o ilk dikiş izi,

Bizse birer kurgu bekçisiyiz, kendi hicretimizde.

Bilyeler dağılıyor zamansız bir boşluğun rahmetine,

Sırayı bozan çocuk değil, varlığın o sağır ritmi.

Kırmızıyı vurduğunda sarsılan arzın damarları mı?

Hayır, sadece bir algı mühürlendi, bitti ilüzyonun hükmü.

Kilometre taşları; ruhun gurbetindeki o dilsiz kitabeler,

Aşamayı belirleyen biz değiliz, o kuyuya atılan sızı…

Kendi ufkuna gardiyan olan, bir gülüşle devrilir,

Kendi iç temsillerini hakikat sanan o mağrur yazı.

Belleğin mahzeninde bir “becerikli durum” avunması,

Kötü dediğin, sadece gölgenin ışığa olan kadim küskünlüğü.

İncinmemek; kalbin o latif infisâlinde gizli,

Algıların bittiği yerde başlar asıl şahitlik;

On altı yıllık bir sessizliğin, bir haritayı yakış günü.