“İyi kadındı Adalet, ne yalan söyleyeyim. Herkes onu severdi. Kibardı, inceydi… Sokağın ucundaki devlet dairesinde çalışırdı. Her sabah büfeden kahvesini, sigarasını alıp hal hatır sorduktan sonra “Teşekkürler Şehmuz Bey” deyip ayrılırdı. Açıkçası bana “Bey” diye hitap eden tek kişiydi. Hem bu devirde küçük bir büfeciyi kim umursar ki. Yok, Adalet öyle değildi. Hanımı, çocukları sorar, memleketteki anama selam gönderirdi. İçim bir tuhaf oldu ne bileyim, onu böyle sokak ortasında sere serpe görünce. Kimin ne alıp veremediği olur ki böyle melek gibi bir kadınla. Kesin kapkaççıların işi bu. Gemi iyice azıya aldılar. Siz de bir bitiremediniz bunları komiserim. ”

Komiser karşısındaki kirli sakallı iri surata manidar bir bakış attı. Sonra elindeki tutanağı uzatıp büfeciden bir imza aldı.

“Bir Necla varmış, kuaför. Nerede onun dükkanı?” diye sordu. Büfeci biraz önce kırdığı potu düzeltmek istercesine” Şu sağdaki beşinci dükkan amirim, Star Güzellik Salonu. İsterseniz ben götüreyim sizi. ” dedi. Komiser elinin dışıyla bir ‘istemez’ hareketi yaptı ve yorgun adımlarla kuaför dükkanına doğru yürümeye başladı.

“Güzel kadındı Adalet, alımlıydı. Lacivert tayyörüyle sokağın ucunda bir göründü mü bütün nazarları üzerine çekerdi. ” Elindeki mendiliyle gözlerini sildi Necla. Röfleli saçları, ağır makyajıyla kırklarında gibi görünse de en az elli beşinde vardı bu şuh kadın.” Ah kuzum benim! Ben onu gençliğinden tanırım. Hakim Bey ‘in kızı. İlk annesi getirdi onu bana, Nedret Hanım. O da müşterimdi, haza hanımefendi… Annesini kaybettikten sonra da bırakmadı Adalet beni, ayda bir uğrar kırıklarını aldırırdı. Bazen iş çıkışı bir kahvemi içerdi. ” Eliyle saçlarını düzeltip bir sigara yaktı.” Remzi fena aşıktı ona. Aşağı mahalledeki balıkçının oğlu. Az koşturmadı peşinde uğursuz. Jilet gibi giyinir, saçlarına jöleler sürer, otobüs durağında beklerdi Adalet’i. Yakışıklıydı da hani fakat karaktersizdi. Adalet otobüsten inince yanında beliriverirdi. Canım benim, kıramazdı ki kimseyi. Nezaketinden daireye kadar yürürdü Remzi’yle ama bakışlarındaki huzursuzluğu anlamamak mümkün değildi. ”

Gülmeden edemedim şimdi. Memlekette hangi adalet yerini bulmuş ki bizim Adalet yerini bulsun.

 

Sigarasından bir nefes daha çekti Necla.” Esas gönlü Özgür ‘deydi Adalet’in. Bir kaç kez yokladıydım bana geldiğinde, adını bile duyduğunda yanakları pespembe olurdu. İyi çocuktu Özgür de Allah var, kimsenin tavuğuna kış demezdi. Kimseyi kınamaz, hiç bir şeyi yadırgamazdı ama herkes onu yadırgardı. Fısır fısır dedikodusu dönerdi sürekli ortalıkta. Neden mi? Neden olacak canım, tuhaftı çünkü. Bir gün bakarsın, Özgür o uzun dalgalı saçlarını toplamış, takım elbisesini giymiş, gravatını takmış elinde bond çantası, dünyanın en ehemmiyetli insanı gibi yürüyor sokakta. Ertesi gün, beli düşük bir kotun üzerine yırtık pırtık bir tişört çekmiş, saçını bile taramadan çıkmış gidiyor, evsizler gibi. Bazen elinde bir kap mama sokak köpeklerini besliyor, bazen dilenci bir sokak çocuğunu çekmiş bir köşeye bir şeyler anlatıyor. ” Dinlerken elindeki deftere küçük notlar alıyordu komiser.” Ne iş yapardı bu Özgür?”

Bu göründüğünden fazlası olan adama hak ettiği teşekkürü ettikten sonra lokantadan çıktı.

 

” Vallahi komiserim ne desem yalan olur. Bir ara bir şirkette müdür olmuş dedilerdi ama sonra oradan ayrılmış. Marketlerde falan kasiyerlik yapmış, sonra başka bir şirkete geçmiş. Oradan da ayrılmış. Fakat pek işsiz güçsüz gibi de görünmüyor. Spor arabasıyla her gün başka bir kafede maşallah. Babası da işçi emeklisi fukaranın tekiydi. Nerden buluyor parayı anlamıyorum. ” Komiser bu ekabir yorumlardan çok sıkılmıştı. Sigaradan da hiç hazzetmezdi ayrıca. Necla’ya tutanağı uzattı. ” Başka girip çıktığı dükkan var mıydı Adalet ‘in buralarda? ” Kırmızı ojeli tombul parmakların kalem tutmaya pek alışkın olmadığı attığı imzadan belliydi Necla’ nın. Ama o bayağı, boyalı yüzünde vazifesini yapmış olmanın huzuru vardı. “Memduh Bey’in lokantasıyla terzi Süreyya var.” dedi. Komiser gitmek için hareketlendiğinde Necla da ayaklandı. Kapıya kadar eşlik etti komisere. Tam kapıdan çıkmak üzereyken “Remzi yaptı bence komiserim, bu Remzi çok hırslıdır. Adalet’i Özgür ‘e kaptırınca çılgına döndüydü. Kesin o yaptı.”

Komiser aklında binbir soruyla lokantaya doğru yürümeye başladı. Sağlı sollu eski usül az katlı apartmanlardan oluşan sokakta her adımda bir evin perdesinin aralanıp kendisini izlediğini hissediyordu. Nihayet lokantanın kapısına geldiğinde karşıdaki ara sokağın girişinde genç bir kadının kendisine baktığını gördü. Hiç kendisine aitmiş gibi durmayan bir paltonun içinde kaybolmuş bedeni oldukça hasta görünüyordu. ‘Belki bir evsizdir, ya da mahallenin delisi’ diye geçirdi içinden.

” Öğle paydoslarında bizim lokantaya gelirdi Adalet Hanım. Esnaf Lokantasıyız biz, otuz yıldır buradayız. Haftaiçi öğlenleri tıklım tıklım oluruz. Özellikle memurlar çok gelir buraya.” Memduh Bey elindeki çorba kasesini komiserin önüne koyarken bir taraftan da konuşuyordu. Hafiften kamburlaşmaya başlamış sırtı onu orta boylu gösteriyordu. En az altmışlarında var gibiydi. Düzgün temiz bir giyimi, özenle geriye taranmış ak saçları vardı. Ortalıkta dolaşan genç garsonlara bir kaç talimat verdikten sonra gelip komiserin karşısına oturdu. “Adalet ‘in babası Hikmet Bey’ i de tanırdım ben. Ağır ceza hakimiydi. Buraya sık sık gelirdi. Bir kaç kez muhabbet etme şansı yakaladık, sonra da dost olduk. Eşi Nedret, çok naif bir hanımdı. Uzun süre çocukları olmadı bunların. Adalet’i mumla aradılar tabiri caizse. Allah onlara bir kız evladı bahşedince, Hikmet Bey insanoğlu için en lüzumlu şey olduğuna inandığı seyin ismini verdi ona. Sonra da en kıymetlisi Adalet oldu. ” Genç garsonlardan biri iki çay getirdi. Çayından ilk yudumu alan Memduh Bey oldu. ” Mütedeyyin adamdı Adalet’in babası. Kamildi. “Aman mirim, derdi, kadın önemli. Kadın cahil kaldı mı bir toplumda, o toplum ölür. Çünkü kadın anadır, neslin mürebbiyesidir. Geleceğin insanını kadın yetiştirir. Bir ananın evladına vurduğu tokatın sesi on beş, yirmi sene sonra o evladın yuvasından gelir. ” Üzerine titrerlerdi Adalet’in. Sağlığı, eğitimi, ahlakı… İyi bir insan olması için tüm vazifelerini yaptılar. “Memduh Bey biraz duraksadı, gözlüklerini düzelttikten sonra devam etti.” Bir tek Adalet’in evliliğini tasvip etmedi Hikmet Bey. Özgür ‘e pek güveni yoktu. Çok havai buluyordu onu.’ Bu oğlan kızımı yarı yolda bırakır. ‘ diyordu. Fakat Adalet’in gözünü sevda öyle bürümüştü ki başka hiç kimseye içi ısınmamıştı. Kızını böyle gören baba ne yapsın. Allah’ tan görmedi Özgür ‘ün Adalet’i terk ettiğini. Adalet kocasından ayrıldığında Hikmet Bey çoktan öbür dünyaya göçmüştü. ”

Komiser yeni bir çay daha istedi.” Neden terk etti Özgür Adalet’ i?”

Memduh Bey kaşlarını çattı birden. Biraz önceki sakin, olgun yüz ifadesi yerini kızgın bir surata bıraktı. Sıktığı dişlerinin arasından konuşmaya başladı bu sefer. “Ah Özgür! Hovarda Özgür. Evlenilecek adam mı o? Herkesin gönlünü kaptırdığı fakat kendini kimseye bağlamayan Özgür. Evliliğinin daha altıncı ayında ortadan kayboldu, aniden. Önceleri iş seyahati dedi Adalet soranlara. Fakat iki ay oldu, üç ay oldu, Özgür yok. Birileri soracak yine onu diye başını kaldırmadan yürürdü sokakta yavrucuğum. Gün be gün soldu, zayıfladı, eridi gitti. Oysa çok severek evlenmişlerdi. Çok da yakışmışlardı birbirlerine. Adeta bir elmanın iki yarısı gibiydiler. Onları nikah masasında görenler ‘Sonunda Adalet yerini buldu.’ demişlerdi.” Memduh Bey hafif bir kahkaha attı. “Gülmeden edemedim şimdi. Memlekette hangi adalet yerini bulmuş ki bizim Adalet yerini bulsun.” Boğazını temizleyip devam etti. “Sonra bir gün çıka geldi Özgür. Hiç bir şey olmamış gibi, yani bize öyle geliyordu, hayatlarına devam ettiler. Fakat bu ortadan kaybolmalar yineledi. Etrafta bir sürü dedikodu. Yok efendim her gün bir meyhanede sabahlamalar, ne idüğü belirsiz kadınlarla düşüp kalkmalar… ‘Ben itibar etmiyorum bu söylenenlere, Özgür böyle şeyler yapacak biri değil.’ demişti bir gün yavrum bana. ‘Ama artık tahammülüm de kalmadı Memduh amca, ayrılacağım Özgür ‘den.’ Davayı açtı diye biliyorum boşanmak için, fakat henüz sonuçlanmamıştı. ” Komiser çayını çoktan bitirmişti.

Saatine baktı. Memduh Bey’in ifade tutanağını dikkatle gözden geçirişini, imza atarken kalemi nezaketle tutan elini, önemli bir bürokratı çağrıştıran güzel imzasını dikkatle inceledi. Bu göründüğünden fazlası olan adama hak ettiği teşekkürü ettikten sonra lokantadan çıktı. Sokağa adım atar atmaz ilk işi evlerin pencerelerini kontrol etmek oldu. Gözler hâlâ üzerindeydi. “Terzi Süreyya…” dedi kendi kendine. “Bir de onu yoklayalım bakalım.” O sırada sokağın aşağısından kendine doğru gelen memuru gördü. Osman’dı bu, olay yeri incelemeden. Elinde bir kâğıtla yaklaştı komisere. “İlk bulgular komiserim. Cinayet sabah saat dokuz sularında işlenmiş. Maktul sırtından vurulmuş. Kurşun kalbinin arkasından girmiş. Sol göğsünde, tek kurşun yarası var. Ayrıca sağ el ve yüzde de yanık izleri var. Muhtemelen vurulduğu sırada elinde tuttuğu kahve sıcaktı ve eline yüzüne döküldü. Maktulün üzerinden herhangi bir kıymetli eşya alınmamış. Cüzdanı, çantası, altın takıları duruyor.” Komiser dikkatle dinliyor bir yandan da Osman’la birlikte olay mahalline doğru yürüyordu. “Yani bir hırsızlık ya da kapkaç olayı değil.” dedi düşünceli bir şekilde Osman’a. “Kesinlikle değil.” diye devam etti Osman. “Herhangi bir boğuşma izi görünmüyor. Belli ki katil uzaktan ateş etmiş. Ve muhtemelen maktul kurşuna habersizce yakalanmış.” Olay yerine gelmişlerdi. Zavallı Adalet’in üzerine bir örtü örtülmüş, ambulansın gelmesi bekleniyordu. Bir grup polis meraklı insanların olay mahalline girmesini engellemeye çalışırken bir diğer grup da delil topluyor, fotoğraf çekiyor ve etrafı kolaçan ediyordu. Komiser ekibin en cevval polisine yaklaştı, Asım. “Ne diyorsun?” dedi elindeki naneli şekerin kabuğunu açmaya çalışırken. Asım uyanık bir hamleyle komiserin zar zor kabuğundan çıkardığı şekeri alıp ağzına attı. “Sokakta gördüğümüz herkesi sorguladık. Kimse görmemiş katili. Hepsi silah sesini duyunca fırlamış evinden, dükkânından ama o zamana kadar katil çoktan kaçmış.” Alaylı bir şekilde güldü komiser. “Hıhh, güpe gündüz sokak ortasında birisi silahla vurulmuş ve kimse bir şey görmemiş, öyle mi?” Asım ‘Bunların hepsi hikâye, kim inanır?’ der gibi elini salladı. Komiser o an aklına bir şey gelmiş gibi kaşlarını çattı. “Bir kadın gördüm sokak arasında, üstü başı yırtık, meczup gibi. Kimmiş o? Onunla da konuştunuz mu?” Asım hayır anlamında başını yukarı kaldırdı ve ekledi “Mahallenin delisiymiş, Hayriye. Kimseye zararı yokmuş meczubun. Mahallede böyle gezer, yemek buldu mu yer, sıcak bir kuytu buldu mu orada yatarmış.” Bu sözler çok hoşuna gitti komiserin, birden gözleri parladı. “Herkesin konuşmaya korktuğu bir yerde hakikati ancak deliler söyler. Bulun getirin şu deli kadını.” dedi.

Herkesin konuşmaya korktuğu bir yerde hakikati ancak deliler söyler.

 

Karakolda komiserin karşısında oturan Hayriye’nin yüzünde, her ne kadar sıcak bir yerde ve karnı tok olmanın huzurlu gülümsemesi olsa da titreyen bacakları korktuğunu göstermeye yetiyordu. Oldum olası meczuplara güvenirdi komiser. Onların yalana dolana ihtiyacı olmadığını, bu sebeple de hep doğruları söylediğini düşünürdü. Bu yüzden lafı hiç dolandırmadan sordu komiser, “Hayriye, Adalet’i kim vurdu?” Hayriye yere bakan gözlerini aniden, şaşkınlıkla komisere çevirdi ve cevabını cümle âlemin zaten bildiği bir soruyu koskoca komiserin nasıl bilemediğini anlamaya çalışarak cevap verdi, “Herkes!”