Nihal, koltuğun altına kayan halıyı düzeltti. Sabah yıkadığı perdeler hâlâ nemliydi. Pencereyi aralayınca tül havalandı. Sehpadaki cam vazoyu kaldırıp altını sildi. Yerine koymadan önce ışığa tuttu. Çorbayı karıştırırken telefon çaldı.

—Bu akşam dışarıda yerim, bekleme.

— Geç kalacaksın yani.

— Haliyle.

— Anahtarın yanında mı?

Mustafa cebini yokladı. Bozuk paraların arasından anahtarlığını buldu.

— Yanımda.

Nihal ocağı kapatıp kendine bir kâse çorba doldurdu. Tencereyi tezgâhta bıraktı.

Sokak lambasının altında kırmızılar gözüne daha da canlı göründü.

 

Mustafa taksisini durağın karşısındaki sokağa çekmişti. Arka koltukta bir çocuk tokası buldu. Kapının gözünde de buruşturulmuş bir mendil vardı. Tokayı torpidoya koydu, mendili çöpe attı. Meyhaneye girince İhsan kasanın arkasından seslendi.

— Her zamankinden mi?

— Aynen koçum.

Az sonra ellilik rakısı, suyu, ezine peyniri geldi.

 

Duvar dibindeki masasına geçti. Az sonra ellilik rakısı, suyu, ezine peyniri geldi. Bir parça ekmek koparıp peynirle birlikte ağzına attı. Televizyonda maç vardı. İhsan yanından geçerken ekmek tabağının boşaldığını gördü.

— Biraz daha getireyim mi?

— Getir.

Mustafa rakısına biraz daha su kattı. Maç bittiğinde garsonlar boş tabakları topluyordu. Hesabı isteyip bir süre daha oturdu. Meyhaneden çıktığında saat ikiyi epey geçmişti.

— İyi geceler Mustafa abi, diye seslendi İhsan.

— Sana da.

Ulan, bir gül de mi vermeyeceksin

 

Durağa yaklaşınca aklına bulaşık süngeri geldi. Nihal evden çıkarken arkasından seslenmişti. Öğleden sonra satın aldığı paket taksinin torpidosundaydı. Arabaya dönüp cebine sıkıştırdı. Bulvarda trafik seyrelmişti. Karşıdaki fırın kapanmak üzereydi. Mustafa, yaya geçidine yaklaşırken refüjdeki gülleri fark etti. Birinin dalı kaldırıma doğru uzanıyordu. Sokak lambasının altında kırmızılar gözüne daha da canlı göründü. Karşıya geçip korkuluğun üzerinden eğildi. Gülü sapından tutup büktü. Kopmayınca biraz daha zorladı. Başparmağına diken battı.

— Allah Allah…

Bu kez daha ince bir sap denedi. Yapraklar avucunda kaldı.

— Ulan, bir gül de mi vermeyeceksin!

Ceketini çıkarıp dallara doladı. Kumaşın üzerinden sıkıca tutup asıldı. Ayağını kaldırım taşına dayayıp bir kez daha yüklendi. Toprak kabardı, kökler yerinden oynadı. Mustafa dengesini kaybedip kucağında koca gül çalısıyla geriye doğru sendeledi. Yolun kenarında durup dalları toparladı. Dikenler kumaşın arasından parmaklarına batıyordu. Apartmana vardığında saat üçe yaklaşıyordu. Demir kapıyı omzuyla itip içeri girdi. Dördüncü kata çıktığında soluk soluğaydı. Anahtarlarını ararken cebindeki sünger paketi eline dolaştı. Dirseğiyle zile bastı. Nihal ikinci zilde uyandı.

— Anahtarın yok mu senin?

— Var da ellerim dolu.

Ceketine sardığı gülleri biraz kaldırdı. Dallardan biri kapının pervazına takılmıştı.

— O ne öyle?

— Sana gül getirdim.

— Mustafa, sen ne yaptın?

— Bak, ne güzel.

Nihal’in gözü kapının eşiğine dökülen toprağa ilişti. Karşısındaki ayakkabılarıyla içeri adımını atmıştı bile.

— Önce şunları çıkar!

— Çiçeği bırakayım da.

— Mustafa!

Salona kadar ilerledi. Güllerden birinin dalı duvara takıldı. Ceketini aralayınca toprak halıya saçıldı.

— Sen bunu nereden buldun?

— Bulvardan.

— Mustafa, kökünden mi söktün?

— Tek tek gelmedi.

Nihal ellerini beline dayadı. Karşısındaki ayakkabısının ucuyla halıdaki toprağı kenara itmeye kalktı.

— Dokunma, daha beter edeceksin.

Mustafa ayağını çekti. Sehpadaki cam vazoyu gösterdi.

— Buna sığar mı?

— Sığar mı sence?

— Büyükçe bir şey lazım.

Nihal leğen getirmek için banyoya yöneldi.

— Hay Allah!

Mustafa’nın ceketine yine diken takılmıştı. Kurtarmaya çalışırken elini çizdi.

— Göster bakayım.

— Bir şey yok.

— Göster dedim.

Mustafa çiçekleri kolunun arasına sıkıştırdı. Nihal avucunu çevirdi. Dirseğine kadar ince çizikler vardı; baş parmağının dibinde kan kurumuştu.

— Bunların hepsi diken mi?

— Başka ne olacak?

Mustafa dikenleri çıkarmaya davranınca bileğini tuttu.

— Dur, kıracaksın içinde.

Kocasının saçını okşadı.

— Sen burda bekle. Tentürdiyot getireyim.