Bir türkünün peşinde iz süren Kanadı telli turna değildi o
Şiirsiz kalmış bu şehirden güçüp
Doğuya… Hep doğuya…
Ondan dahi geçerek guruba varan öksüz güvercin
Suların sarardığı kıyılar geride kaldı
Uçuşan ateş böceklerinin yangını
Ağlayan beş çocuğun feryadı
Taşa kesmiş yüreklerin aynasında renkli çakıl taşları
parantez içindeki çocuk ağrıları
geride…
Zaman unufak ederken fesatçının nefesini
Unufak!
Pusula bilip gözbebeklerinde şavkıyanı
Geçti ateş denizlerinin üstünden
Bir bozlağın feryadından güç bulan fırtınayı
Geçti…
damağında şekerli bir gül tadı…
Kim demiş güvercinlerin nasibi bülbülden noksandır diye
Kim?!
Ah güvercin…
Ne olursun bir nefeslik gül bahtıma benim de
