Bilir misin? Görünmez âlemde kara bir kuyu vardır. Susuz, ışıksız, iklimsiz, sınırsız, ucu bucağı olmayan bir kuyu. Niye kara denmiş? Görünmez sakladıkları. Sen açana kadar. Niceliği, varlık sebebi aynı, ama herkesin kendine ait.
Kararsızlıkları, pişmanlıkları, keşkeleri… Ötelemek istediğin her şeyi tıkıştırıp gönderdiğin bir kara boşluk. Hasadının yapılacağı güne kadar hesapsızca ektiğin tarla. Lakin, orada gülümseyeceğin bir şey bulamazsın. Hep yarım kalmışlıklar; baş edilememiş veya suçlu ilan edilmiş, utanılmış, korkulmuş, sevilmiş, sevilmemiş ama vakitsiz bir süreliğine ötelenmiş, gözden çıkarılmış ya da zamana bırakılmış her ne varsa… Tam başının üstünde, bir nefes mesafesinde, hizmetine hazır ve unutulmaya meyyal.
Ben Aziz. Kardaşımın ahı, anamın keşkesi , atamın yürek yarası.
Dünya var olduğundan beri İblis’in Âdem evlatlarının omzuna yüklediği yük. Kabil’in “keşkesi”, Firavun’un “ aması”, Züleyha’nın “mahcubiyeti”. Ora ki, söylenememiş mahcup sevgi sözleri, haykırılamamış öfke araftadır. Elinde istida dilekçesiyle bekleyen ruh gibi bekler orada mahşerini. Tıpkı benim gibi.
Ben Aziz ve karındaşım Haşim. Deve çobanı bir baba ile bedevi ananın oğulları. O şerbet, ben ağu. Ayağının taşı, katığının hırsızı. Mağripten maşrıka yokluktan, kıymeti heba edilmiş varlığa geçmiş bir ömür benimkisi. Sıcak çöllerde serpildim, ellerde savruldum. Çok şey oldum, hiçbiri olamadım. Haylazlıktı çocuk bedenimin süsü. Durulması için kaç kapı gezdi kim bilir? Saraçlar, debbağlar, paşmakçılar. Yarım çıraklık altı, sebatsızlık üstü.
Haşim`di olduran. Kızaran elma, katığın pekmezi, anamın üzmezi. Zanaata yatkındı elimiz. Çamur sıvalı duvarlara yazdıklarımız, gözlere hoş göründü. Heba olmayalım diye iki sitil bir mitil gönderildik yaban ellere. Yol bu, savurdu bizi çölün asude güzeline.
Bağdat demişler adına. Sora sora bulunan, niye geldin diye sorulmayan. Nizamiye denilen ilim, alim yuvasına. Rahmet olsun, büyük vezir Nizam ül Mülk` ten yadigar. Belki çare olur diye dönerim adamın hasına. Çamura yazdıklarımız, yumuk gözlülerin baharat kokulu diyarından gelen samani kağıtlarda uçuştu. Rahlelerin üzerinde salındı küçük ellerimiz sakin, nazenin, “vavlar”,”sinler”, “aynlar”. Tenimiz renginde şişelere daldırdık kalemimizi. Nice zamandır inlemişti kim bilir Dicle’nin kıyısında? Yontulup sakinleşti kanı akıtılıp, halden hale döndü gözünün kara yaşıyla. Nicelerinin elinde salındı kim bilir? Yazdı, çizdi sefamızı, elemimizi.
Önce ellerimiz gül suyuyla silinir, Besmele’yle donanır. Hak kelamıdır. Hürmet gerekir.
Ustam Zaim efendi sert mizaçlı, tavizsiz. Düzen isterdi. Dizdirirdi sırayla makta, mürekkep, lika. “Kem aletle kemalat olmaz.” derdi . İncitmeyin kalemi yontarken, onun da canı vardı zira. Önce ellerimiz gül suyuyla silinir, Besmele’yle donanır. Hak kelamıdır. Hürmet gerekir.
Böyle geçti nice gündüz, akşam. Serpildik, büyüdük. Haşim’di gözdesi ustamın. Harfler onun elinde cana da gelirdi, dile de. Çırak, kalfa derken, Nizamiye rahlelerinin mahir eli, ustamın, atamın gözünde neredeyse veli. Hiç durulmadım ben. Nerede avarelik, orada ben. Meşkim hasbelkader. Derdi olana yazdığım istidalar oldu üç beş kuruş karım. Onlar da ne emek isterdi, ne de hüner.
Sıkıntılı rüzgarlar bir vakit kapımızı çaldı. Baharat kokulu diyarlardan bu kez ne ipekli atlaslar, ne aharlı kâğıt tomarları, ne amber kokularıydı gelen. Moğol’du fırtınanın adı. Geride kan, yağma, hiçlikti bıraktığı. İlk talan kütüphanelere, rasathaneye, hazineye. Mazlum ahali ne etsin? Saklayabildiğini gömdü toprağa, geriye kalan canı yetmedi bir daha görmeye. Dicle günlerce kan kırmızı aktı. Rahlelerimizden geriye ne bir harf, ne bir hece. Kanımdan ilk kurbanım Haşim oldu. Sonra anam, babam, ustam, dost ahbabım bir gece. Sessizce kaçtım hem Bağdat’tan hem ondan hem kendimden. Torbamda Bağdat’ın köpeklerinden arta kalan kuru ekmeğim ve Haşim’ in deve derisine sarıp bedenime doladığım yazmalarıyla. Elimde bir onlar kaldı. Kardaşımın üstüne çullandıklarında, ben karanlığa çoktan karışmıştım. Koruyamadım mı, korumadım mı? Arafımda kalan sorumdu cevaplarıyla.
Ne kalabalıktır benim arafım.
Yeni başlangıçlar demişler adına. Eskinin mezarı üzerinde… Dokuz tahtadan biri hayınlık, gerisi tevatür. Çok dolandım çöller, beldeler. Aç susuz. Buldum, yedim, şükrettim; bulamadım ah ettim. Atamın dediği “Bağdat’ın köpekleri gibi”. Meskenim oldu viraneler, hamam külhanları, irin akan sokakları. Ne bendim götürdüğüm, ne bendim bulduğum. En son iki tayın parasına sattım Haşim’in yazmalarını. Kardaşımdan son kalan. Bana kalan eza, pişmanlık. Geride hissiyatmış, vefaymış, cümlesi yalan.
Ne kalabalıktır benim arafım. Üst üste dizilir gönderdiğim ne varsa. Bir yanım “Siliversem, yele karışsa, sele boğulsa, esamem kalmasa, kendimi de saklasam oraya” der. Diğer tarafım, “Sürünsün yüzüm yüklendiklerimle, ta ki her ne vakit Emri Hak vasıl olursa.”
Ben Aziz. Kardaşımın ahı, anamın keşkesi , atamın yürek yarası.
