“Hiç konuşmasam, insanlar konuşmadığımı ne zaman fark eder?”

Etraf bizlerle dolu; “boyuna konuşan, ama boyuna göre konuşmayanlar” ile.

Cümlelerin, kelimelerin ve seslerin mihmandarlığının hitama ereceği ‘o’ sonu bekliyorum. Giz perdesinin arkasında korunacaklarını umarak saklananlar bir bir çıkacak ‘güvenli’ yerlerinden. O zaman bütün yalınlığı ve hakikatleriyle herkes, her şey, hepimiz birbirimizin karşısında duracağız.

Farklı yollardan gidiyor ama aynı sonuçlara varıyoruz.

 

“Meğer her halimizle aynı ve her halimize aynaymışız.” Anlamak her zaman haz verir mi? Böyle bir idrak anının ardından, bunun olabileceğini nedense havsalam almıyor. Anladıklarımızla, sakladıklarımızla kendimizi ötekinden, berikinden farklı biliyoruz. Nasıl bir ‘bilmek’ bu? Farklı mıyım berikinden, farklı mıyız gerçekten ötekilerden? Gizlediklerimiz, duyurmadıklarımız; farklılaştıran bunlar mı bizi birbirimizden?

Farklı yollardan gidiyor ama aynı sonuçlara varıyoruz. Varış, vuslat, kavuşmak, buluşma; nereye kadar ‘sürur’ kaynağı olabilir, ayna ve aynı olanlara? “Hepimiz bir tekiz, bir tek.”

S/aklanmak; iki kelimeyi bir çizgiyle aynalaştıran bir “metafor.” Belki… Hangisi daha efdal, hangisi daha temiz, hangisi daha kılavuz, hangisi diğerinin ‘ahretliği’?

Konuşamayanların, göremeyenlerin ve işitemeyenlerin ama ‘kalpleriyle akledebilenlerin’ memleketi…

 

“Yalnızlık Ülkesi” sakinleriyle kendisine ‘ülke’ vasfını kazanmış bir belde burası. Nerede mi, neresi mi? Oraya gitmek için ‘Kırklar Ormanından’ geçmeye, dere tepe aşmaya, annelerimizin babalarımızın beşiklerini sallamaya gerek yok. Burası öyle yağmur yağdıkça, gönül sancısı arttıkça hazan rüzgârlarında(!) savrulan hüzün tellallarının memleketi de değil. Burası ‘Sen/Ben/Biz/Siz’ kadar gerçek, ne “halüsinasyon” ve ne de ‘yakaza’.

Gökten düşüreceğim elmalar kadar, tekrarıyla sağlamlaşan, kuvvet bulan sayı kadar ağırlanmıştım bu ülkede; üç gün. Konuşamayanların, göremeyenlerin ve işitemeyenlerin ama ‘kalpleriyle akledebilenlerin’ memleketi… Dedim ya anlamak her zaman ‘sürur’ kaynağı olmuyor. Sürekli s/aklanmak; nasıl bir haldir, bulmak, bilmek ve anlatmak istemiştim. Beceremedim. Olsun avunmayı severim ben.

Meğer her halimizle aynı ve her halimize aynaymışız.

 

Gizleniyorum dilimin altında. En emniyetli yer neresi aklanmak için? Orası nerede? Mekânımın önünde şırıl şırıl akan, bir nehir var. Coşkun, kuvvetli. Onu kirler kirletemez, akıyor durmuyor. “İsra’da” hediye edilen kadar arınıyorum orada. Anladığım ve anlayabildiğim kadar “Kunut” ediyor ve buluyorum emniyeti. Anlamam yetmiyor demek ki emniyet arayışım devam ediyor. Bu kez dilimin altındaki halime bakıyorum. Bilemiyorum bu hal hangi halimdir? Orada saklanıyorum, korkuyorum ve emniyet arayışım hiç bitmiyor. Konuşmadan ne kadar bekleyebilirim? İçimin sesleri dilimin bağını çözüyor, kuvvet veriyor kıraatıma. Sakladığım insanlığımı sadece, sadece “O’na” ifşa ediyorum. ‘O’ biliyor bütün gizlenenleri bildiği gibi, s/aklandığım yeri bildiği gibi…

Hiç konuşmasam, insanlar konuşmadığımı ne zaman fark eder? Etraf bizlerle dolu, “Boyuna konuşan ama boyuna göre konuşmayanlarla.”